Entrades

S'estan mostrant les entrades d'aquesta data: 2011

La Brújula

Justo a tiempo subo al tren, de un salto. Por los pelos! Y corro, canto, bailo de alegría ... porque allí están mis olvidadas alas! Las veo de lejos. Seis filas de asientos me separan de ellas. Las miro con deseo, me acerco a tientas, y camino temblorosa mientras alargo los dedos, por fin las tengo! Las acerco, las observo, acaricio, las huelo... y no puedo creerlo... Están polvorientas, viejas, deshechas! Lloro unos segundos antes de tirarlas con rabia. Ahora siento pena, después sonrío como tonta... y qué esperaba! Cualquier cosa, descuidada años y años en un tren, hubiese desaparecido en unas horas... Creo que voy a quedarme en este tren, sigo llevando esta bola de fuego en mi vientre y a falta de alas, ha crecido una fantástica brújula en mi frente.

Bambas, trenes, alas y Petra Pan

Sólo pretendía salir de aquella cueva, no sabía si por un instante o para siempre. Pero al salir de la cama, sin querer ( darme cuenta ), mis pies cayeron directos en las bambas. Y allí estaba la puerta que nunca había visto abierta, pero lo estaba. Fue entonces cuando empecé a irme... quien me conoce sabe que rara vez consigo irme al primer intento, sinó que me entretengo, espero, no sé bien bien qué, pero tardo ( un poco, mucho... demasiado ). A veces hasta llego tarde cuando luego me esperan. Esta vez no tardé menos... pero como nadie me esperaba, me importó bastante menos. Y me fui corriendo a la estación, esperando que Renfe me ayudase en pleno agosto a irme lo más lejos posible de mi cueva, más de lo que nunca estuve en 11 años. Acabé cogiendo aquel tren donde sabía que podía encontrar las alas que justo allí había dejado olvidadas.

Convi(ndiferencia

Imatge
Me ahogó su media sonrisa, me atragantó esa indiferencia, escuchándole y bebiendo mientras él se divertía con otros. Abrí el portón para recuperar el aliento y observé la cueva donde vivía mientras me importaba tanto, tanto, que siempre le mezclaba en mi tiempo y le regalaba mi dignidad, aunque sólo de vez en cuando. Era tanto que en ese tiempo  dormía con los ojos abiertos esperando encontrarle otra vez, mirándome de frente. Pero nunca llegué a dormir. Por eso, no desperté. Me fui.

Sense papers i Empaperats

Imatge
Ja ho deia mon pare setmanes abans del referéndum pel mercat comú: Comú? Còmor?! I ho va tornar a dir abans del referéndum per a passar a formar part de l’Unió Europea. La qüestió és que fa anys que ens venen la flipant moto engalanada de drets socials i laborals, avenç        econòmic, igualtat d’oportunitats: jaaaaa!      o estats del malestar que intenten metamorfitzar-se màgicament en Süecs, Alemanys o Holandesos. Voliem estudiar per dret, sense endeutar-nos ni haver d’entrar en el maliciós espiral sense fi d’esgotadors tràmits per accedir a una beca; voliem tenir fills podent-los alimentar sense el coi d’ actimel  i sense haver d’estressar-los amb un munt activitats setmanals que els garanteixin els milers de coneixements per a guanyar  mensualment, com a màxim, el que pagaràn per casa seva. Necessitàvem enlluernar, acovardir i  marcar al Tiet Sam, amb qui teniem una relació d’amor-odi des de feia moooolt temps. I vi...

És un avió... és un mísil (de tants a l'actualitat)? noooo, és SuperFriend!!!

Imatge
... aquella aburrida tarda en què, parlant en el parc sobre com okupar un local per a posar en marxa el nostre negoci gens lucratiu sense necessitar pagar un % de la nostra solidària activitat, vam detectar alguna cosa extranya en el cel. Algú volava i ens sonava, però no sabiem de què. La meva sòcia tenia vista la seva esbelta figura, i l'altre colega tenia vista la seva cara però no recordava de què. I a mi... bé, l'atractiva curvatura del final de la seva esquena em recordava a ell: incondicional company de batalles, migdiades i interminables converses de qualsevol color. ... no podia ser, era ell! SuperFriend! Volava com un ocell, onejant una lluent capa de Super Heroi. Ens saludava en passar, acceptant que acabavem de descobrir el seu gran secret... Ell que portava la vida estant a tot arreu, consolant-te quan et sents fatal, acompanyant-te quan necessites ajuda, carregant pes quan no pots to...

El (des)orden de las cosas

Espero agazapada, observando ante mis ojos cualquier oportunidad que esté por llegar. Guardo lo que puedo, dejando lo mínimo material y sin poder disfrutar como antes. Recibo a contracorriente, aunque sea ajeno, el injusto desempleo. Pero aún estoy aquí. Contigo, con vosotr@s, con ell@s... Y celebro haber estado en Venecia hace 19 días, no hace 13, cuando se inundó. Celebro cambiar de piso en 3 semanas, no en septiembre, cuando los estudiantes los hayan agotado; y celebro haber plegado pronto del trabajo el jueves pasado sin haber pasado bajo aquel enorme árbol cuando cayó en la puerta a la hora en que suelo pasar. Así ha de ser el (des)orden de las cosas ahora mismo...? Yo confío en ti, vida. Y acepto la verdad, aunque a veces sea tan y tan difícil explicarla a quien tiene derecho a saberla. Asumo las consecuencias de no esconderla... y aplaudo a quien es capaz de escuchar la respuesta a sus propias preguntas. Yo sigo confiand...

Mi pobre corazón... Corazón Oxidado

Todo se derrumba y es tan fácil Todos mis castillos son de arena Todo lo que sueño es tan frágil Todo lo que bebo es tu ausencia. Y mi pobre corazón de hierro Se me fue oxidando con las penas Es que tengo sueño y no me duermo Este fuego que ya no calienta. Todo lo que canto es tan estéril Todas las canciones son la misma Muy pocas personas, demasiada gente Diferente sangre de una misma herida. Mi pobre corazón oxidado Mi pobre corazón encogido Mi pobre corazón todo el daño Mi pobre corazón todo lo bueno vivido Mi pobre corazón lo mas malo Mi pobre corazón lo divino,  lo valiente, lo cobarde, lo esperado,  mi virtud y mi defecto, mi barranco y mi camino. Mi pobre corazón no importa que sea pequeño Mi pobre corazón siempre te echa de menos Mi pobre corazón que no le caben ya las penas Siempre que me duele me lo llevo de verbena. Mi pobre corazón que me mantiene con vida Mi pobre corazón siempre la luz encendida Mi pobre corazón que a veces quiere s...

Nits de Gener en flames

Algun cop, preparant el sopar: - Ei, avui sopem de tapes! - proposa el guaperes super friend, el catalan lover. - Me pido la tapa del water! - responde ella.  Qué caprichosa, oye. Y sigueixo somiant en un inusual silenci i contemplant realment l'opció de sortir a veure'l i menjar d'ell. - Espero que el meu fill estarà llegint d'amagat perquè no em preocupi més per la seva passió pels seis interessos capitalistes. O potser s'ha quedat dormit en mala postura, com quan mira la caixa tonta en el sofà - pensa a deixar-lo ben acomiadat, a gust i descansant. I s'adreça a l'habitació, a comprovar en quin estat està el seu amor. I el Yassine ja es treu la roba per a vestir-se de dormir, lentament, en silenci, amb aquella calma de quan no el mira ningú que li queda tan sexy. L'adoro. - Mama, pots venir un moment? - musita el petit... - Digues. Ei, què fas a aquestes hores amb l'ordinador encès? - recordo els costums contraindicats, pel bé de tots. -...

Canvis

Cuesta mirarse al espejo cuando te despides de ti misma. Y un peso te quitas de encima porque ya no te echas de menos. Y el invierno te llega ya a las rodillas cuando acabas por ver que seràn otr@s quienes añorarán tus antiguos esfuerzos. Yo sigo aquí, aunque hablo y publico menos.